Sire, er zijn geen (kleuter)juffen/meesters meer!

Eind deze zomervakantie was er de alarmerende oproep van Lieven Boeve over het lerarentekort : Het is nijpender dan ooit!  Daarbij komt de trend dat inschrijvingscijfers in de lerarenopleiding basisonderwijs structureel (te) laag blijven. Wat is er aan de hand en kunnen we het tij keren?

Imago-probleem bij jongeren en zij-instromers?

Blijkbaar spreekt het weinig 18-jarigen aan om leerkracht te worden.  Leerkrachten zijn toch vooral stom, niet hip, saai, ouderwets, … Vinden ze het schoolsfeertje stinken en willen ze niets meer met die verdomde schooltijd te maken hebben? 

Lerarenopleidingen doen al meer dan 15 jaar structureel pogingen om zij-instromers aan te trekken : werkstudenten, studenten die afstandsonderwijs volgen, studeren via de VDAB ondersteund door een uitkering, zelfs studenten zonder een diploma secundair onderwijs, …  Er wordt aan élke mouw getrokken door élke hogeschool in Vlaanderen.  Dertigers, veertigers, vijftigers …  ze zijn er, ze komen.  Maar het zijn er té weinig en niet altijd met de juiste bagage. 

De honger van lerarenopleidingen naar nieuwe studenten is groot, maar wordt niet gestild.  Niemand kan momenteel de vinger op de wonde leggen hoe dit komt.  We moeten het echter wel vaak horen dat we een schoon job hebben, veel vakantie hebben, enz.  Maar blijkbaar hoeft de ‘actieve bevolking’ deze lusten niet, als ze het afwegen tegenover de lasten : te grote routine, te vlakke carrière, te veel voorspelbaarheid,  …  Er is iets ‘te’, maar wat?

Imago-probleem bij ouders van 18-jarigen :

Duwen ouders op de rem als één van hun youngsters de onderwijswereld willen bestormen? 

Je zal op véél scholen moeten werken en je zal ook ’s avonds moeten werken. En je voetbal dan?
Hele dagen letten op vervelende kinderen van moeilijke mensen. Pff…
Jij leerkracht, dat geloof je toch zelf niet.  Je doet niet anders dan over je leraren klagen.
Dat gaat ook wel saai zijn hoor, 42 jaar lang in de klas staan.
Rijk ga je nooit worden hoor!

Bij ouders met een job in de ‘harde sector’ zal een meer ambitieuze sociale – economische ladder misschien ook wel de voorkeur genieten dan een onderwijsjob ?  De levensstijl die ouders opbouwden met een andere verloning zoals een bedrijfswagen, winstbonussen, hospitalisatieverzekering via het bedrijf, smartphone van het erg dure type, volledige 13de maand, … voelt ook wel erg comfortabel. 
Er  zal dan wel al eens tegengas gegeven worden als er over een job in de ‘zachte’ sector wordt gepraat.  De toegift van 20 Euro per maand om je internetabonnement te compenseren zal – in sommige gezinnen – als ‘onnozel’ weggelachen worden.

Imago-probleem door leerkrachten :

Leerlingen met een sterk profiel uit ASO- en TSO-richtingen worden jammer genoeg ook door collega-leerkrachten afgeraden om een onderwijsjob te ambiëren.    We zetten te weinig in het licht dat we de mooiste stiel hebben.  Niet altijd, vaak wel.  Maar dat zeggen we misschien te weinig.  Misschien komen we te vaak in het nieuws met te lange werkweken, teveel werkdruk, teveel zorgen, teveel papierwerk.  We vertellen te weinig hoeveel arbeidsvreugde er ook wordt gewonnen uit de dingen des levens van de kleuterklas tot de aula.

Code oranje … knipperend oranje!

Laten we hopen op een langetermijnvisie om fundamenteel het lerarenberoep te herwaarderen.  Dat wordt een traject dat langer is dan de vervaldatum van de minister van Onderwijs, of de volgende, of de volgende…

Ik wens aan alle jonge moeders en vaders dat hun kroost de komende 20 jaar door een professioneel geschoolde leerkracht zal onderwezen worden om hun potentieel te maximaliseren.  Willen we immers een Europese topregio worden/blijven zullen we immers deze ‘getrainde professionals’ nodig hebben.  Onderwijs is niet meer gestart in code groen… het lijkt me code oranje.  Als we de neerwaartse tendens van de onderwijskwaliteit meenemen, krijgen we zelfs knipperend oranje.

Filip Van Keer

Bronnen :

3 gedachtes over “Sire, er zijn geen (kleuter)juffen/meesters meer!

  1. Ik sta zelf in het onderwijs maar raadde het mijn kinderen ook af. Sinds hun middelbare school is het er in gepompt: riskeer het niet.
    Sinds de komst van scholengemeenschappen en groepen is het eenhoudsworst geworden. Je kiest niet meer voor een schoolteam waar je je goed voelt, je wordt verplicht mee te draaien in een systeem.
    Er is weinig plaats voor creativiteit, initiatief of een toffe, persoonlijke toets; alle neuzen dezelfde richting – iedereen deelt dezelfde visie maar ook over de kleinste details. Je bereidt je zelfs niet meer voor hoe je wil; iedereen digitaal in eenzelfde systeem met eenzelfde weekplan en lesfiche, terwijl handgeschreven nota’s me veel verder helpen dan wat copy/paste en tikwerk.
    In de landelijke omgeving draai je maandelijks een weekendschift voor schoolrestaurants, kerstmarkten, boekenbeurzen, carnavalbals, klusjesdagen en zo meer.
    Heb je de pech in een stad terecht te komen, haal je geen voldoening uit je job. Er komt niets terug; geen dankbaarheid, geen leerwinst, geen deugddoend of amper contact met ouders. In de plaats daarvan brengen de kinderen problemen van op de straat mee de klas in. Bendevorming, bedreigen, overleven, drugs, vechten om voorvallen buiten de school. Zelfs vechtende ouders aan de schoolpoort. Er is amper een volledige schoolloopbaan. De leerlingen die een volledig traject binnen je school doorlopen zijn op één hand te tellen. Wegens geen belangstellenden in allerlei feestjes heb je dan weer wat extra weekend vrij.
    Alle energie die je als basisschool investeert blijkt, eens ze 15 jaar worden, toch weer zinloos te zijn geweest. Het moet gezegd, ik blijf respect krijgen als ik door de straat fiets. M’n zoon krijgt zO een mes tussen z’n ribben gestoken als hij hier zou rond wandelen. M’n dochter wordt vermoedelijk uitgescholden voor hoer, ondanks t feit dat ze altijd een lange broek draagt.
    Of dat moet de motivatie zijn in het onderwijs te stappen .. een beetje veiligheid voor jezelf garanderen voor een vrije doorgang in een kleine stedelijke wijk.
    En toch blijven we allemaal maar gaan, iedere dag opnieuw. We volgen studiedagen rond ouderparticipatie en noteren de kleinste vooruitgang. Alles wordt positief bekeken, benoemd, voorgesteld. De zware problemen wat van tafel geveegd.
    Maar ze zijn niet achterlijk he, onze 18 jarigen. Ook de neveninstromers niet. Zelfs de leerkracht Islam koos voor een kleine wijkschool buiten de stad. Met het voordeel dat hij in t weekend niet moet deelnemen aan de festiviteiten.

    Like

  2. Groot gelijk… Ik ben 32 jaar kleuterleidster en doe nog steeds mijn werk met hart en ziel. Maar… je moet er inderdaad ‘voor geboren zijn’ om, net zoals de vele mensen die met hart en ziel in zorgsector werken, in het onderwijs te staan!
    Je krijgt voor je loon ook ontzettend veel dankbaarheid terug van de kinderen, die weten dat jij vaak de constante in hun ‘leventje’ bent én dat ze op jou kunnen rekenen.
    Er is heel veel veranderd door de jaren heen… maar… kleuters blijven kleuters, met hun hart op de tong én ze blijven de groep kinderen waarbij wij de vrijheid hebben om hen zoveel bij te brengen! Wij hebben de eer om mee te bouwen aan de fundamenten van hun leven.
    Je moet daar blijven in geloven!!! De kleuterklas is geen opvang! De kleuterklas is zoveel meer!!!
    En inderdaad… Het is belangrijk dat mensen van het ASO/ TSO /KSO (een belangrijke maar vaak vergeten groep… instromen). Er is een grote nood aan mensen met een brede bagage die de kinderen, hoe klein ook, op elk vlak kunnen opvolgen en voldoende draagkracht hebben om dat te doen!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.